Sisyphos verraadde Zeus door een geheim van hem te verklappen. Sisyphos wist de Dood te vangen met een list, met chaos tot gevolg. Sisyphos bedroog de dood zelf door niet terug te keren naar de onderwereld na het volbrengen van zijn aardse taak.

Hij krijgt hiervoor zijn wereldberoemde straf opgelegd: voor eeuwig een steen een heuvel opduwen. Beeld zijn lichaam eens in: zwetend en vermoeid, maar jong en gespierd. Dit is geen taak voor oude versleten mannen. Dit is een taak voor overwinnaars, voor mensen die niet opgeven.

Van binnen is hij niet veranderd, hij is nog steeds de slimme, maar opstandige en sluwe man. Alleen nu voert hij zijn oneindige zinloze taak uit, hij trotseert zijn lot.

Wanneer je hem inbeeldt als ongelukkig is zijn lot zwaar. Zeurend, klagend, uitstellend, tegenstribbelend. Met een instelling als deze worden zware taken nog zwaarder.

Beeld Sisyphos eens in met een glimlach, met goede zin, met innerlijke rust. De zinloze, oneindige taak wordt automatisch lichter. We moeten Sisyphos als een gelukkig mens voorstellen.

Net als Sisyphos moet de (herstellende) mens er dagelijks voor kiezen om de steen omhoog te duwen. Hij moet er dagelijks voor kiezen om niet te vluchten, terwijl verleiding of het lijden blijven terugkomen. Alleen het moment telt, want er is geen definitieve overwinning.

Kijk naar de dagelijkse moeilijkheden met een glimlach. Ga door ondanks alles. Zie de oneindige taak als één die vervuld wordt met trots en vrijheid. Zo wordt jouw straf het symbool van menselijke kracht.