Ik merk dat wanneer ik mezelf regels opleg met het schrijven van dit blog dat ik het automatisch niet meer ga doen. Regels moeten er niet zijn (en bestaan ook niet), louter motivatie, doorzettingsvermogen en liefde voor de uitkomst. Wanneer je een regel voor jezelf verzint zit daar automatisch al weerstand. Als je het uit jezelf had gewild had je geen regel hoeven verzinnen.

Aldus, existentiële vrijheid als radicale verantwoordelijkheid. Denken aan de dingen die je niet doet zouden er voor moeten zorgen dat je dingen gaat doen. Bij mij lijkt het anders te werken. Het beste is om gewoon gelijk te beginnen en niet te lang na te denken want ik ga, [1] redenen verzinnen om het niet uit te voeren, [2] het enthousiasme verdwijnt, [3] angsten en onzekerheden komen wanneer ik er aan denk dat alleen ík in de weg zit.

Toch móet je kiezen. Je aangewezen bestemming, het goddelijke plan of het uitgestippelde lot, het bestaat niet. Alleen uit mij komen mijn keuzes, en daarmee automatisch ook mijn daden – en mijn mislukkingen. Angst als de duizeling van de mogelijkheid. En dus blijf je staan, of je wandelt nog een rondje, of je begint te denken. Juist de vrijheid die verlammend werkt moet doorbroken worden door daden! Kom ik op terug.

Maar wat als die dingen die je wilt doen niet komen uit dwang maar uit noodzaak? Dat je vindt dat dit bij je hoort als mens, en dat het zonder dat geen kloppend leven is? Let’s try. Deze week is mijn identiteit die van een persoon die graag op kantoor komt in plaats van thuiswerkt.

Plan voor deze week:

• Dinsdag: kantoordag tot 16:30
• Woensdag: vrije dag (Tarkovski & boswandeling) en Verbindingscilinder/matrix uitwerken
• Donderdag: kantoordag tot 16:30
• Vrijdag: kantoordag tot 12:30

Ik weet het, dit zijn kleine dingen voor jullie, maar voor mij is het Goliath.